Choć wiek XVIII i początek XIX, będące okresem rozkwitu brytyjskiego malarstwa portretowego, przyniosły wizerunki większości wielkich postaci tamtych czasów, wygląd Jane Austen pozostaje zagadką. Jedynym wizerunkiem o potwierdzonej autentyczności jest amatorski szkic Cassandry Austen, który, według przekazów, budził mieszane uczucia już wśród najbliższej rodziny Jane. Z kolei wizerunki, które powstały w późniejszych latach, opierały się na rysunku Cassandry lub były tylko wytworem wyobraźni, trudno więc na ich podstawie wnioskować, jak naprawdę mogła wyglądać pisarka.

Jednym z portretów, uważanych za wytwór wyobraźni nieznanego artysty, jest szkic, znajdujący się obecnie w posiadaniu Pauli Byrne, brytyjskiej pisarki i biografki. Portret ten został kupiony na aukcji antykwarycznej za sumę 2 tysięcy funtów. Jego wcześniejsze losy nie są dobrze znane – wiadomo, że był własnością Johna Fostera, prawnika i członka parlamentu, a po jego śmierci na początku lat 80. XX wieku trafił w ręce handlarza. W katalogu aukcyjnym opisano go jako „fikcyjny portret Jane Austen”, lecz Byrne, widząc podobieństwo między kobietą na portrecie a braćmi pisarki, postanowiła dowiedzieć się o nim jak najwięcej, a tym samym dowieść jego autentyczności (lub jej braku). Etapy „śledztwa” zostały przedstawione w filmie dokumentalnym „Jane Austen: The Unseen Portrait”, wyemitowanym przez BBC 26 grudnia 2011 roku.

200 lat temu służba w domu była nie tylko wyznacznikiem statusu społecznego – jej obecność była niezbędna. Bez elektryczności, kanalizacji czy innych współczesnych udogodnień potrzeba było znacznej siły ludzkiej, by wszystko prawidłowo funkcjonowało. Dom musiał być oświetlony i utrzymany w czystości. Żeby było ciepło, we wszystkich używanych pokojach należało rozpalić w kominku (który trzeba było regularnie czyścić). Do tego dochodziło szycie, cerowanie, pranie, gotowanie i zmywanie. Była to praca nie mająca końca. W większych domostwach potrzebna była cała armia służących.

Ludzie będący na służbie byli dość płynną klasą społeczną, szczególnie w miastach. Duża część nie pozostawała w jednym domu dłużej niż 2–3 lata. Dobrzy służący nie narzekali na brak ofert i przemieszczali się, gdy proponowano im lepsze warunki i wynagrodzenie, z kolei ci gorsi nierzadko byli zwalniani już po jednym dniu.

Własną wizję Historii Anglii Jane Austen spisała w 1791 roku, gdy miała 15 lat. Wchodziła w skład 2. tomu Juweniliów, zbioru wczesnych tekstów pisarki, a zadedykowana była Cassandrze Austen, siostrze pisarki. Stosunek nastoletniej Jane do historii może oddawać opinia jej młodej i naiwnej bohaterki, Catherine Morland:

Historią prawdziwą, poważną historią nie potrafię się interesować. (…) Czytuję trochę z obowiązku, ale wszystko, co tam jest, albo mnie złości, albo nudzi. Kłótnie papieży i królów, wojny, zarazy na każdej stronicy, wszyscy mężczyźni nicponie i kobiet niemal wcale, to takie nużące. Często się zastanawiam, jak to jest, że to takie nudne, przecież to musi być w większości zmyślone. Te mowy, które wkładają bohaterom w usta, ich myśli i zamiary: przecież większość tego to na pewno dzieło wyobraźni, a właśnie wyobraźnia najbardziej mnie zachwyca w innych książkach. (Opactwo Northanger, r. 14)

Jane Austen zmarła w lipcu 1817 roku po długiej chorobie, jednak nie udało się ustalić, na co dokładnie cierpiała pisarka. Najczęściej mówi się o chorobie Addisona, nadczynności kory nadnerczy, ale nie wyklucza się raka. Jednak pojawiła się nowa teoria mówiąca o tym, że pisarka została otruta. Według Lindsay Ashford, dziennikarki zajmującej się zbrodniami z przeszłości, fragmenty listów Austen sugerują, że była ona podtruwana arszenikiem.

Dokładnie 200 lat temu, 30 października 1811 roku, na półkach londyńskich księgarni pojawiła się 3-tomowa powieść Pewnej damy, w cenie 15 szylingów. Była to Rozważna i romantyczna, pierwsza wydana drukiem książka Jane Austen.