Kilka słów o modzie męskiej

Moda męska z czasów Jane Austen sprawia wrażenie bardzo sztywnej i konserwatywnej, dlatego zdziwienie może budzić fakt, że przemiany, jakie się wówczas dokonały, były wręcz rewolucyjne. Bryczesy, noszone przez mężczyzn przez dwa poprzednie stulecia, zostały zastąpione pantalonami i spodniami, a jaskrawe kolory i krzykliwe dodatki wyparła koncepcja, że dżentelmen o dobrym guście wybiera strój skromny i stonowany.

Nowe kanony męskiej elegancji wyznaczył Beau Brummell, największy dandys tamtych czasów i przyjaciel księcia Regenta (co w dużej mierze przyczyniło się do dużej popularności Brummella). Uważał, że ubrania nie mogą przyciągać uwagi, za to powinny się odznaczać dobrym krojem i szyciem. Sam Brummell nigdy nie był ekstrawagancki, ale męski i godny, a choć nie był wysoki, starał się być doskonały w każdym calu. Dążąc do perfekcji wymyślił specjalne strzemię w spodniach, dzięki któremu materiał nogawek nie marszczył się. Chwalił się, że jego poranna toaleta zajmowała aż dwie godziny, a obejmowała mycie zębów, golenie, dokładne mycie ciała oraz szorowanie sztywną szczotką. Chlubił się tym, że jest tak czysty, że nie ma potrzeby używać perfum. Odrzucił peruki na rzecz naturalnej fryzury.
Ilustracje powyżej - przykład mody XVIII-wiecznej kontra Beau Brummell

Strój, który stał się wizytówką Brummella, składał się z niebieskiego fraka dopasowanego w talii, z długimi połami sięgającymi kolan, pantalonów i kamizelki w kolorze płowym (buff) oraz błyszczących, skórzanych butów, które, jak głosiła plotka, Brummell kazał polerować pianą z szampana. Dopełnieniem stroju był śnieżnobiały wiązany pod szyją krawat (od angielskiego cravat, nie tie, nie powinien być mylony z krawatem w dzisiejszym znaczeniu tego słowa).
Po prawej - James Purefoy jako Beau Brummell w filmie biograficzym "Beau Brummell: This Charming Man"

Zasady dotyczące ubioru nie były dla mężczyzn tak sztywne jak dla kobiet. Terminy undress, half dress i full dress nie oznaczały różnych ubrań, lecz sposób ich noszenia. Undress znaczyło, że mężczyzna, o ile był sam lub w towarzystwie, w którym mógł się czuć swobodnie, zdejmował marynarkę czy krawat. Half dress był to strój noszony na co dzień, zaś full dress był to elegancki ubiór przeznaczony na specjalne okazje, np. na bale.

Jednym z podstawowych elementów ubioru był frak (tailcoat). Frak był dopasowany, miał wysoki kołnierz oraz poły w kształcie litery M sięgające kolan. Mógł być jedno- lub dwurzędowy, z guzikami miedzianymi lub pokrytymi materiałem w tym samym kolorze. Noszony był rozpięty lub zapięty, pod spodem zawsze była kamizelka. Uszyty był z wełny, lub, w przypadku ciepłego klimatu, z lnu. Wybór kolorów był duży, jedynie w strojach wieczorowych zalecano czarny lub granatowy.

Kamizelka (waistcoat) była szyta z wełny, lnu, bawełny lub jedwabiu. Materiał mógł być gładki, ale modne były również paski i wzorki. Kołnierz był wysoki, a klapy wywinięte. Kamizelka była dłuższa niż przód fraka, najczęściej jednorzędowa, ale zdarzały się również dwurzędówki. Można było nosić więcej niż jedną kamizelkę - dla ochrony przed zimnem lub dla podkreślenia kolorów.

Koszula była lniana lub bawełniana, luźna, z nisko wszytymi rękawami i wysokim kołnierzem, który mógł sięgać powyżej linii szczęki. Nie była, jak dzisiejsze koszule, rozpinana na całej długości, ale zakładana przez głowę. Sięgała do połowy uda lub nawet do kolan, a wciśnięta w spodnie służyła jako część bielizny. Mogła mieć falbany przy rozcięciu na klatce piersiowej lub przy rękawach.

Bryczesy były powoli wypierane przez spodnie i pantalony, nie licząc okazji wieczorowych. Bryczesy noszone na co dzień szyto z wełny, bawełny lub lnu, wieczorowe były jedwabne. W porównaniu z ich XVIII-wieczną wersją miały wyższą talię i były bardziej dopasowane, szczególnie w udach. Z przodu miały klapkę, a nad kolanem sznurowanie lub zapięcie na klamrę lub guziki.

Pantalony zostały spopularyzowane w latach 90. XVIII wieku przez rewolucjonistów francuskich. Podobnie jak bryczesy miały klapkę z przodu, długość do pół łydki lub do kostki i mocno przylegały do ciała. Najczęściej noszono z wysokimi, skórzanymi butami.

Spodnie, dotychczas kojarzone z klasą pracującą, powoli stawały się popularne wśród klas wyższych. Wymagały noszenia szelek - ze względu na krój nie zakładano do nich pasków. Popularne były spodnie ze skóry jelenia (buckskins) - odpowiednik dzisiejszych dżinsów, wygodne i praktyczne.

bryczesy pantalony spodnie buckskins

Obuwiem na co dzień były lekkie, płaskie pantofle z czarnej skóry. Mogły mieć klamrę lub sznurowanie, ale najczęściej nie miały żadnych ozdób. Coraz większą popularność zdobywały buty z wysokimi cholewami, wykonane z czarnej lub brązowej skóry. Miały pochodzenie wojskowe. Buty typu hessians (ang. hessian - najemnik) charakteryzowały się niezbyt przylegającą cholewą oraz ozdobnymi frędzlami. Niski obcas i spiczasty przód sprawiały, że były idealne do jazdy konnej - nogę łatwo wsuwało się strzemię. Drugim typem obuwia były wellingtony. Dzięki temu, że robiono je z miękkiej skóry, bardziej przylegały do łydki. Dżentelmeni mieszkający na wsi obowiązkowo musieli mieć buty do jazdy konnej, które niewiele różnią się od dzisiejszych butów jeździeckich. Do tego typu butów zakładano spodnie lub pantalony, ale można było również zakładać bryczesy. W takim wypadku między butami a nogawkami bryczesów widać było pończochy. Pończochy były długie, wykonane z wełny, jedwabiu lub bawełny, najczęściej białe.

pantofle hessians wellingtony buty do jazdy konnej

Najpopularniejszym nakryciem głowy był cylinder uszyty z bobrowego futra. Nie było jednego modelu - cylindry różniły się wygięciem lub rozmiarem ronda oraz wysokością. Innym nakryciem głowy był bikorn, spopularyzowany przez modę militarną.

Jako nakrycia wierzchnie służyły długie płaszcze z kołnierzem, jedno- lub dwurzędowe. Mogły mieć doszytą pelerynę - jedną lub więcej.

Peruki odchodziły do lamusa i były noszone głównie przez starszych mężczyzn, przywiązanych do dawnej mody. Elegancki dżentelmen miał naturalne włosy, krótkie lub średniej długości. Inspirację czerpano z klasycznej sztuki greckiej i rzymskiej (fryzury typu "Cezar", "Tytus" i "Brutus"), duży wpływ miał również romantyzm, który propagował naturalny, bezpretensjonalny styl. Osiągnięcie takiego efektu wymagało wysiłku oraz użycia odpowiednich specyfików - pomad, wosków i olejów. Popularne były bokobrody, ale poza tym skóra twarzy była gładko wygolona. Niektórzy wojskowi nosili wąsy, ale brody zdarzały się bardzo rzadko.

Większość męskich fryzur z adaptacji Jane Austen wiernie odwzorowuje ówczesną modę.

Czasy Jane Austen to również okres wojen napoleońskich, dlatego też wielu dżentelmenów przywdziewało mundury Armii Brytyjskiej (słynne "czerwone kubraki") lub Królewskiej Marynarki Wojennej.

Targowisko Próżności, BBC 1998.

Źródła

Do zabawy oraz celów edukacyjnych - gra typu przebieranka, w której można dokładnie zapoznać się z elementami męskiej garderoby: Regency Hero Dress Up Doll

Słowa kluczowe: 

Komentarze

Unquestionably believe that which you said.
Your favorite reason appeared to be on the net the simplest thing to be aware of.
I say to you, I certainly get annoyed while people think about worries that they just
don't know about. You managed to hit the nail upon the top as well as
defined out the whole thing without having side-effects , people could take a signal.
Will probably be back to get more. Thanks

Review my weblog - download racing rivals - http://knoxqnhc211000.blogdon.net/5-easy-facts-about-clash-royale-hack-d...

Strony

Dodaj komentarz